Οι μύες του πυελικού εδάφους στον άνδρα, και κυρίως ο ισχιοσηραγγώδης και ο βολβοσηραγγώδης, συμμετέχουν άμεσα στον μηχανισμό της στύσης: συσπώμενοι αυξάνουν την πίεση μέσα στα σηραγγώδη σώματα και βοηθούν να διατηρηθεί το αίμα εκεί. Όταν αυτοί οι μύες είναι αδύναμοι, η στύση μπορεί να επιτυγχάνεται αλλά να μη διατηρείται. Η στοχευμένη ενδυνάμωσή τους έχει μελετηθεί ως συντηρητική επιλογή, συνήθως ως συμπλήρωμα και όχι ως υποκατάστατο της ιατρικής αντιμετώπισης.

Πρώτα το σημαντικό: η στυτική δυσλειτουργία θέλει γιατρό

Αυτό δεν είναι τυπική προειδοποίηση. Η στυτική δυσλειτουργία είναι συχνά πρώιμο σημάδι αγγειακού προβλήματος. Οι αρτηρίες του πέους έχουν μικρότερη διάμετρο από τις στεφανιαίες, οπότε η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία εκδηλώνεται εκεί συχνά χρόνια νωρίτερα από ένα καρδιολογικό σύμβαμα. Μπορεί επίσης να σχετίζεται με σακχαρώδη διαβήτη, υπέρταση, χαμηλή τεστοστερόνη, φάρμακα ή κατάθλιψη.

Γι' αυτό η σωστή σειρά είναι: πρώτα ουρολόγος και βασικός καρδιομεταβολικός έλεγχος, μετά φυσικοθεραπεία. Αν κάποιος σας προτείνει θεραπεία χωρίς να έχει προηγηθεί αυτό, παραλείπει κάτι σοβαρό.

Πότε έχει νόημα η δουλειά στο πυελικό έδαφος

Έχει τη μεγαλύτερη λογική σε τρεις καταστάσεις:

  • Ήπια έως μέτρια δυσλειτουργία χωρίς σοβαρή αγγειακή νόσο, ιδίως όταν το πρόβλημα είναι η διατήρηση και όχι η επίτευξη.
  • Μετά από ριζική προστατεκτομή, όπου η αποκατάσταση του πυελικού εδάφους είναι ήδη καθιερωμένο κομμάτι της αγωγής, κυρίως για τον έλεγχο των ούρων.
  • Πρόωρη εκσπερμάτιση, όπου η εκπαίδευση ελέγχου των ίδιων μυών έχει δείξει οφέλη σε μελέτες.

Αντίθετα, σε σοβαρή αγγειακή αιτιολογία ή σε ορμονικό έλλειμμα, η άσκηση από μόνη της δεν λύνει το πρόβλημα. Είναι πιο χρήσιμο να το πούμε από την αρχή παρά να χαθεί χρόνος.

Γιατί οι απλές ασκήσεις συχνά αποτυγχάνουν

Για τον ίδιο λόγο που αποτυγχάνουν και στις γυναίκες: οι περισσότεροι δεν βρίσκουν τον σωστό μυ. Η συνηθέστερη λάθος εκτέλεση είναι το σφίξιμο των γλουτών ή το κράτημα της αναπνοής. Υπάρχει και η αντίθετη περίπτωση, που συχνά δεν αναγνωρίζεται: ένα υπερτονικό πυελικό έδαφος, που δεν χαλαρώνει ποτέ. Εκεί η ενδυνάμωση επιδεινώνει· χρειάζεται πρώτα χαλάρωση και αποφόρτιση.

Πώς μπαίνει ο Μαγνητικός Διεγέρτης

Η Λειτουργική Μαγνητική Διέγερση (FMS) προκαλεί ακούσιες συσπάσεις των εν τω βάθει μυών της πυέλου, χωρίς ο ασθενής να χρειάζεται να τους ελέγξει συνειδητά, και χωρίς να αφαιρέσει ρούχα. Αυτό λύνει το πρόβλημα της λάθος εκτέλεσης και βοηθά στην επανασύνδεση εγκεφάλου και μυός, πάνω στην οποία χτίζεται μετά το ενεργητικό πρόγραμμα.

Να είμαστε ακριβείς για το τι γνωρίζουμε: τα ερευνητικά δεδομένα για τη μαγνητική διέγερση είναι ισχυρότερα στην ακράτεια ούρων, ιδίως μετά από προστατεκτομή, και πιο περιορισμένα στη στυτική δυσλειτουργία. Δεν υποσχόμαστε αποτέλεσμα. Το προτείνουμε ως μέρος ενός πλάνου, με συγκεκριμένο ορίζοντα επανεκτίμησης, και αν δεν αλλάζει κάτι το λέμε.

Ασφάλεια

Η μαγνητική διέγερση δεν εφαρμόζεται σε βηματοδότη ή άλλη εμφυτευμένη ηλεκτρονική συσκευή, σε μεταλλικά εμφυτεύματα στην περιοχή της πυέλου, σε ενεργό κακοήθεια στην περιοχή ή σε ιστορικό επιληψίας. Μετά από επέμβαση για καρκίνο προστάτη ξεκινάμε μόνο με την έγκριση του χειρουργού σας.

Τι περιλαμβάνει το πρόγραμμα

Αξιολόγηση της δύναμης, της αντοχής αλλά και της ικανότητας χαλάρωσης του πυελικού εδάφους. Εκπαίδευση σωστής ενεργοποίησης. Σταδιακή άσκηση που περιλαμβάνει και τους γλουτούς και τον κορμό, γιατί δεν λειτουργούν απομονωμένα. Και συζήτηση για παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα το αποτέλεσμα: κάπνισμα, καθιστική ζωή, ύπνος, αλκοόλ.

Πόσο χρόνο θέλει;

Οι μελέτες που δείχνουν όφελος από την άσκηση πυελικού εδάφους μιλούν για προγράμματα τριών έως έξι μηνών. Είναι μυϊκή προσαρμογή, όχι χάπι. Όποιος υπόσχεται αποτέλεσμα σε δύο συνεδρίες δεν λέει την αλήθεια.

Η συζήτηση γίνεται με εχεμύθεια και χωρίς αμηχανία. Επικοινωνήστε μαζί μας ή καλέστε στο 211 750 6000.

Το παρόν άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή και δεν υποκαθιστά την εξατομικευμένη αξιολόγηση από επαγγελματία υγείας. Η στυτική δυσλειτουργία χρήζει ιατρικής διερεύνησης.